บทที่ 3 กลืนได้
แม้จะเป็นแผนการของไป๋ลู่เถียนที่หวังว่าพลีกายและส่ายสะโพกยั่ว ๆ บด ๆ หวังให้ซือหม่าปันหลงใหลในกามา เพื่อภายหน้าจะได้ก้าวขึ้นเป็นสตรีข้างกายเขา ทว่าพอถึงบทบาทยามเขาปรารถนาโจนจ้วงความใหญ่โตเข้าสู่กลีบสวาท เรื่องที่ชวนให้ตื่นตระหนกก็เกิดขึ้น
หลังจากนางเรียนรู้การใช้ปากกับกลางกายเขาพักใหญ่ ไป๋ลู่เถียนก็ถูกปรับท่าทางให้เป็นฝ่ายนอนราบไปบนพื้น สองขาถูกจับแยกให้กว้างก่อนที่ปันเส้าเฟิงจะสำรวจทุกซอกทุกมุมบนเรือนกายอย่างพึงใจ
“ความฉ่ำหวานในเนื้อนุ่มนิ่มนี้นับว่าดี ส่วนของข้ามีน้ำหล่อลื่นชุ่มตลอดลำนับว่าพอเหมาะ เพียงแต่กลีบเจ้าคับแน่นเหลือเกิน ทั้งยังบริสุทธิ์มาก อาจต้องเจ็บและบอบช้ำสักหน่อย หากข้าพามะเส็งยักษ์เข้าไปบุกทะลวงอย่างลึกซึ้ง!”
ไป๋ลู่เถียนขัดเขินเหลือเกิน เขาชมนางไม่พอ ยังแทงนิ้วเข้าใส่ความตอดรัดไม่หยุดด้วย ฝ่ายนางก็หาได้ออมแรงที่จะเอาอกเอาใจเขาสักนิด นอกเหนือจากนั้นนางยังขับน้ำใส ๆ ออกมาจนชุ่มนิ้วเขา
“ดูสิ แม้แต่นิ้วข้า เจ้ายังดูดมันเข้าไป แล้วบีบรัดได้ถึงใจเพียงนี้ อ่า!” เขาบอกนาง แล้วครางเสียงทุ้ม ๆ สลับการหายใจที่ถี่ต่ำ
ยามนี้ช่างเร่าร้อนเหลือเกิน อีกทั้งความเป็นชายของเขาก็ทำให้ไป๋ลู่เถียน คลั่งจัด หัวปลายหยักบานใหญ่ ตลอดลำมองเห็นเส้นเลือดปูดโปน นางอยากครอบครองด้วยริมฝีปาก อยากส่งมันเข้าสู่ร่างกายและจะทำให้เขาหลั่งไหลจนนางสาสมใจ
“นายท่าน หากพาความแข็งแกร่งเข้าไปด้านในไม่ได้ ทะ… ท่านยังจะให้ผู้น้อยปรนนิบัติหรือไม่”
“ฮ่า ๆ ๆ เหลวไหล จงเชื่อข้าเถิด เราเกิดมาเพื่อคู่กัน ถึงมะเส็งทองคำข้าจะใหญ่โตมีพิษร้อน ๆ ที่พร้อมสาดใส่ร่างกายเจ้า แต่อย่างไร มันก็ต้องแทรกตัวเข้าไปสู่ความนุ่มนิ่มอันฉ่ำชื้นได้แน่นอน เพราะข้าต้องการให้เจ้าตอดและรัดแน่น ๆ เพื่อเราจะได้แนบเนื้อบดบี้ไฟสิเน่หาที่กำลังลุกโชน ส่งถึงกันในตอนนี้!” เขาบอกแล้วก็ส่งสัญญาณให้คนของตนที่อยู่ด้านนอกจัดหาบางสิ่งมาให้
เป็นตอนนั้นเองที่ไป๋ลู่เถียนขนลุกซู่ นางประมาทเกินไปหรือไม่ บุรุษผู้นี้คือ ปันเส้าเฟิง ย่อมมีผู้ติดตาม แล้วหากทำบางสิ่งให้เขาไม่พอใจหรือแม้แต่อีกฝ่ายทราบว่าแท้จริงนางนัดแนะชายอื่นไว้ เพื่อมาพูดคุยเรื่องงานแต่ง พอฝ่ายนั้นผิดนัด นางก็โดนมอมเหล้าแล้วเดินเข้าห้องผิด กระทั่งตอนนี้ก็นอนตัวอ่อนปวกเปียกให้ปันเส้าเฟิงครอบครองร่างกาย
ขณะที่คิดอย่างสับสนและเกิดความครั่นคร้ามใจ ไป๋ลู่เถียนก็มิทันได้รู้ว่าชายหนุ่มจับนางเปลี่ยนท่าทาง และเขายังได้ขี้ผึ้งเนื้อดีมาป้ายบนกลีบงาม ๆ อันอวบอูมไร้แพรไหมสีดำ รวมถึงทาตรงปลายหัวหยักของตนไปด้วย
อึดใจต่อมา ชายหนุ่มใช้แก่นกายฟาดเบา ๆ ที่เนินเนื้อสาว ก่อนจ่อหัวมันที่ปากทางสวาท และไม่ทันที่เขาจะได้เป็นฝ่ายส่งความใหญ่โตไปฉกชิมความหวาน ก็กลายเป็นว่าไป๋ลู่เถียนขยับตัว และแอ่งเนื้องามค่อย ๆ ดูดความแข็งแรงของเขาเข้าไปทีละนิด จนหัวปลายหยักฝังสู่เนื้อนุ่มอันฉ่ำเยิ้ม
“อ๊ะ... นะ นายท่าน!”
ไป๋ลู่เถียนอับอาย แต่นางชอบความรู้สึกนี้ อัดแน่น เสียวสยิว
“เหลวไหล เรียกท่านพี่หรือสามีสิ เด็กน้อย!”
“อี๊...อ๋า...อี๊ ๆ ๆ เหตุใดผู้น้อยถึงได้ร้อนไปทั้งตัว และรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ใหญ่เหลือเกิน อี๊ มันใหญ่เกินไป!”
“ใจเย็นสิ...เดี๋ยวข้าจะช่วยเติมลมหายใจแก่เจ้า”
เขาบอกและปลอบนาง จากนั้นความหนุ่มแน่น ที่แข็งขันก็แทรกลึกตลอดทั้งลำ เกินที่ไป๋ลู่เถียนจะปฏิเสธอีกฝ่าย
นางซาบซ่านสยิวทั้งร่างกาย สองมือไขว่คว้ากอดเขาไว้ ส่วนริมฝีปากจูบเขา พร้อมสลับการใช้ลิ้นดูดตวัดรัดกันเป็นพัลวัน
ในยามที่นางปล่อยให้เขาได้มีเวลาหายใจสะดวก เสียงห้าว ๆ ที่ดังอย่างชมเชยนาง ฟังได้ใจความว่า
“แม่นางน้อย กลีบหวานนี้ดูดเก่งเป็นบ้า!”
ยิ่งเขาชมนางเช่นนั้น ไป๋ลู่เถียนก็อยากทำให้ปันเส้าเฟิงหลงนาง รักนางอย่างหัวปักหัวปำ ดังนั้นกลีบหวานล้ำที่ถูกเขากระแทกใส่อยู่ยามนี้ จึงเดี๋ยวบีบรัด เดี๋ยวส่ายสะโพกยั่วเย้าเขาราวกับเป็นสตรีร่านสวาท
